معاد

 بسم الله الرحمن الرحیم

معاد

بعد از مساله توحید هیچ یک از مسائل عقیدتی به اهمیت مساله معاد نمی رسد در قرآن حدود یکهزارو دویست آیه

 

درباره معاد است و تقریبا ً در تمام صفحات آن ذکری از معاد شده است و تقریبا حدود سی مورد بعد از ایمان به

خداوند موضوع ایمان به جهان دیگر مطرح شده  است مانند : ویومنون بالله و الیوم الآخر،بنابراین ایمان به خداوند

و حکمت و قدرت و عدالت او بدون ایمان به معاد کامل نمی گردد.

 

آثار ایمان به معاد

 

1 – ایمان و اعتقاد به معاد به زندگی انسان مفهوم می بخشد و زندگی این جهان را از پوچی در می آورد .  

2 – اعتقاد به معاد انسان رادر روند تکاملی خویش قرار داده و او را از تحیر و سرگردانی نجات می دهد . 

3 – ایمان به معاد ضامن اجرای تمام قوانین الهی، احقاق حقوق می گرددو به انسان در برابر سختیها نیرو   

 می بخشد .

4 – اعتقاد به معاد انگیزه اصلی تهذیب نفس ، عمل به تکالیف شرع ، فداکاری و ایثار می باشد .             

5 – ایمان به معاد روح دنیا پرستی را که ریشه همه خطایا و جنایات است از بین می برد و خود عامل       

ترک گناه است .

در نتیجه ایمان به معاد تاثیر بسیار عمیق و گسترده ای در اعمال انسانها دارد زیرا اعمال انسان بازتاب

اعتقادات اوست و به تعبیر دیگر رفتار هر انسانی با جهانبینی او ارتباط و پیوند مستقیم دارد کسی که به قیامت

 اعتقاد دارد در اصلاح خویش و انجام اعمال گوناگون فوق العاده سختگیر و موشکاف است.او هر لحظه بخواهد

هر کاری انجام دهد آثار قطعی آن را در مقابل چشمان خود می بیند بنابراین همیشه مراقب رفتار خویش است.

 

در مقابل انسانهائیکه عقیده وتوجه به جهان پس از مرگ ندارند زندگی دنیا برایشان چوچ بی محتوا و تکراری است

اگر زندگی دنیا را بدون جهان دیگردر نظر بگیریم درست مانند این است که زندگی دوران جنین را بدون زندگی این دنیا

 فرض کنیم که چیزی جز یک زندان تاریک نخواهد بود راستی اگر انتهای این دنیا فنا و نیستی همیشگی باشد چقدر تاریک و

وحشتناک است حتی مرفه ترین زندگی هم پوچ وبی معنی خواهد بود، مدتی خام و بی تجربه تا پخته شدن مدتی رنج تحصیل

و تشکیل زندگی وسپس پیری وآنگاه مرگ ونابودی چه معنایی خواهد داشت ؟

پس برای چه زنده ایم؟

خوردن غذا ،پوشیدن لباس، کار و تلاش ،این زندگی تکراری را دهها سال ادامه دادن که آخر چی ؟

آیا واقعا این آسمان گسترده ،این زمین پهناور، این همه تحصیل علم واندوختن تجربه و این همه استاد ان و مربیان همه برای

چند روز زندگی و سپس نابودی همیشگی است اینجاست که پوچی زندگی برای آنها که عقیده به معاد ندارند قطعی می شود .

 

اما کسانی که عقیده به معاد دارند ،دنیا را مزرعه ای برای آخرت می دانند کشتزاری که باید در آن بذر افشانی کرده تا محصول آن را

 در یک زندگی جاویدان وابدی برداشت کنیم ،دنیا گذرگاه وپلی است که باید از آن عبور کرده و به مقصد برسیم آنهم مقصدی که

بقول قرآن : فیها ما تشتهیه الانفس و تلذ الاعین ( در بهشت آنچه انسانها میل دارند موجود است ،آنچه از دیدن چشمها

لذت می برند .)

عظمت چنین عالمی را (لا عین رات ولا اذن سمعت (نه هیچ چشمی مانندش را دیده و نه هیچ گوشی  شنیده ))چقدر گوارا

و شیرین است رنج وتلاش برای رسیدن به چنین مقامی و چقدر آسان است تحمل مشکلات و ناراحتها،زیرا در نهایت

آرامش ابدی وجاودانی است .

پس نخستین اثر اعتقاد به جهان پس از مرگ ،مفهوم دادن وهدف بخشیدن به زندگی است زیرا از نظر معتقدین به قیامت

مرگ نیستی و نابودی نبوده بلکه دریچه ای به یک زندگی جاودان است .